به گزارش سرویس بین‌الملل خبرگزاری زلوک، طی دهه‌های گذشته سود سرشار ناشی از تقاضای مراکز جراحی و کارخانه‌های داروسازی اروپا و شرق آسیا، جریان گسترده‌ای از صید سنتی و قاچاق گونه‌های بومی نظیر Hirudo medicinalis و Hirudo verbana را در حوضه‌های آبریز غرب آسیا و اروپای شرقی رقم زده بود. پیامد مستقیم این برداشت بی‌قاعده، تخریب شدید زنجیره غذایی تالاب‌ها و هشدار کارشناسان اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) بود.
اکنون با استناد به قرارگیری این گونه‌ها در ضمیمه دوم (Appendix II) معاهده سایتس، قوانین تجاری این حوزه وارد فازی انقلابی شده است:
-
جرم‌انگاری صید از حیات وحش: خروج هرگونه زالو با منشأ صید تالابی از مرزهای بین‌المللی فاقد شناسه ثبتی، مصداق بارز قاچاق حیات وحش بوده و پیگرد کیفری و مصادره محموله توسط پلیس بین‌الملل (اینترپل) را به دنبال دارد.
-
سد ضابطه F2 (Captive-Bred): مطابق دستورالعمل اجرایی، تولیدکننده موظف است ثابت کند زالوهای ارسالی نه تنها در اسارت تکثیر شده‌اند، بلکه والدینی داشته‌اند که آن‌ها نیز در مزرعه و محیط کنترل‌شده زیسته‌اند. این زنجیره شجره‌نامه‌ای موسوم به نسل دوم پرورشی (F2)، تضمین می‌کند که هیچ خونی از ذخایر طبیعی کشورها مکیده نشده است.
-
سهمیه‌بندی سالانه (Export Quotas): حتی کشورهای دارای مجوز رسمی پرورش نیز ناگزیرند بر اساس ظرفیت کارشناسی‌شده مزارع ثبت‌شده، هرساله سقف صادراتی مشخصی از دبیرخانه دریافت کنند و فراتر رفتن از این سهمیه، تعلیق کامل مبادلات آن کشور را در پی دارد.
پیام بازار به تولیدکنندگان سنتی
تحلیلگران خبرگزاری زلوک معتقدند تحولات رگولاتوری سایتس پیام روشنی برای فعالان اقتصادی دارد: دوره سوداگری با صید ارزان از تالاب‌ها به سر آمده است. کشورهایی که سیستم پایش ژنتیکی، شناسه اصالت کالا و بیوسکوریتی مزارع مداربسته را مستقر نکنند، سهم خود از این بازار جهانی و ارزآور را به رقبای تجهیزشده واگذار خواهند کرد. ورود به این زنجیره بین‌المللی دیگر یک مهارت تجربی نیست، بلکه نیازمند اخذ دیپلم سلامت، تاییدیه‌های زیست‌محیطی و انطباق با قوانین جهانی حفظ تنوع زیستی است.
