به گزارش سرویس علمی خبرگزاری زلوک، امروزه زالوهای پزشکی در بخش‌های پیوند عضو و جراحی‌های پلاستیک نقشی حیاتی در مهار «احتقان وریدی» ایفا می‌کنند. با وجود این، به کارگیری موجودات زنده در بدن بیماران، چالش‌های بهداشتی خاص خود را دارد که مهم‌ترین آن، باکتری همزیست روده زالو به نام آئروموناس (Aeromonas) است.
سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA)، زالوی درمانی را رسماً در رده «تجهیزات پزشکی زنده» (Living Medical Devices) طبقه‌بندی کرده است. این تعریف به این معناست که مزارع تولیدکننده نمی‌توانند این موجود را همانند آبزیان خوراکی عرضه کنند، بلکه باید استانداردهای سامانه کیفیت تجهیزات پزشکی را رعایت نمایند.
سه خوان بهداشتی برای ورود به بیمارستان‌ها
بررسی‌های خبرنگار زلوک نشان می‌دهد که برای عرضه قانونی زالو به شبکه بهداشت و درمان بین‌المللی، سه فیلتر اساسی وجود دارد:
۱. دوره ناشتایی(قرنطینه)
۶ ماهه: زالوها پیش از تحویل به بیمارستان باید بین ۴ تا ۶ ماه در آب فوق‌العاده خالص و بدون تغذیه قرنطینه شوند تا دستگاه گوارش آن‌ها تخلیه شده و خلوص آنزیم‌های بزاقی تضمین شود.
۲. آزمایش مقاومت آنتی‌بیوتیکی: مزارع باید گواهی تست آنتی‌بیوگرام ارائه کنند تا مشخص شود باکتری‌های طبیعی درون بدن زالو نسبت به آنتی‌بیوتیک‌های روتین بالینی مقاوم نشده‌اند.
۳. کنترل سلامت خون مصرفی: هرگونه خون مصرفی برای تغذیه زالوها در طول دوره پرورش، باید دارای تاییدیه معتبر دامپزشکی و عاری از بیماری‌های ویروسی و دامی مشترک باشد.
کارشناسان معتقدند این خطوط قرمز بهداشتی باعث شده تا تنها معدود شرکت‌های دارای خطوط پرورشی مدرن بتوانند به تأمین‌کننده رسمی بیمارستان‌های دنیا تبدیل شوند.
